دیشب ( 18/2/1388) متوجه شدم شبکه 3 تلویزیون اینور ، فیلم سینمایی «صخره سرخ» را نمایش میدهد ، چند وقتی بود دنبال تماشای این فیلم بودم .
«صخره سرخ» نام فیلمی است دو قسمتى محصول ۲۰۰۸ سينماى چين که جان وو آنرا کارگردانى کرده است. اين فيلم که در ژانر حماسی - تاریخی بوده و با بودجهای معادل ۸۰ میلیون دلار بر اساس داستان معروف عاشقانه سه امپراتورى ساخته شده است، ماجراى نبرد صخره سرخ را که پيش از پايان سلسله هان و آغاز دوران سه امپراتورى اتفاق افتاده است را روايت مىکند.
راجع به این فیلم اینجا بیشتر بخوانید
چیزی که فیلم یاد شده بهانه ای شد برای پرداختن به آن ؛ این بود که در ابتدای فیلم اشاره میشود به سال وقایع فیلم 200 سال پس از میلاد یعنی 400 سال قبل از اسلام یعنی قبل از دوره ساسانیان در ایران باستان و البته متمدن
هفته گذشته موفق شدم که یک دور شاهنامه فردوسی را مطالعه کنم ، در طول دیدن فیلم صخره سرخ همش شاهنامه در ذهنم بود و به این فکر میکردم که چی میشد برای زنده نگه داشتن هویت هزاران ساله ایرانی مسئولین( البته نه با ذهنیت خلخالی ) نسبت به ساخت فیلمهای حماسی اقدام میکردند ، حداقل حسنش این بود که تو همین ایام که دارن از هر ترفندی برای پای صندوق کشیدن ملت استفاده میکنن با نمایش این نمونه فیلمها رگ غیرت و همیت ایرانی بودن را به جوش و خروش وا میداشتند که مجبور نشن برای نشان دادن حماسه دوباره تصاویر حماسه ملبورن را ( مربوط به 12 سال قبل برای هزارمین بار ) نمایش بدهند
توصیه میکنم هیچ وقت با یه چینی این فیلم را نبینید چون از ایرانی بودن خود پشیمون میشید ؛ چون مطمئناً اون چینی اونقدر به خودش و فرهنگ و تمدن و هنر و ....می باله که آدم از خجالت آب میشه
مطمئنم اگه فردوسی به جای دوره اون سلطان محمود دوره این سلطان محمود اومده بود بسی رنج میبرد در این سال سی و شاهنامه را علاوه بر تبدیل از نثر به نظم به تصویر هم میکشید
امرای فرهنگی کشور مد نظر داشته باشن
ور تو افلاطون و لقمانی به علم و کر و فر
من به یک دیدار نادانت کنم نیکو شنو
راستی چرا ما اینقدر فیلم راجع به عربها میسازیم
این ربطی به این مطلبی که در اینجا، در قسمت مخالفان فردوسی اومده ، داره
واقعاً سورنا و آریوبرزن و خشایارشاه و رستم ایرانی بودند ؟؟
خلاصه به قول اخوان ثالث : من اینها گویم و دنباله دارد شب .....
دهٍ ما را دیده بودید قدیما 
عزتالله انتظامي در افتتاحيه "ستاره ميشود": «اگر ده نفر از سالن راضي بيرون بروند، براي من كافي است»
راوی روایت میکنه ساعت از ۸ شب گذشته بود خسته و کوفته از سر کار رسیدم خونه احوال دختر ۷ ساله ام را پرسیدم و این که امروز تو مدرسه چیکار کردید همه را با آب و تاب گفت تا این که رسید به موضوع نقاشی که فردا باید به مدرسه میبرد :